Uścinowicz, Uścinowicza

Pytanie: Czy odmieniamy nazwiska: Uścinowicz, Wielgo, Rozpara, Paćko.
Czy poprawna jest taka forma: „Kieruje się Państwa Annę i Jerzego Uścinowiczów, Wielgów, Rozparów, Paćków na turnus rehabilitacyjny”? Według przełożonych tych nazwisk nie powinno się odmieniać. Moim zdaniem to błąd.

Prof. Urszula Sokólska: Zasada jest następująca:
1) Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się, nazwiska żeńskie tego typu nie odmieniają się, a zatem powinno być: pan Uścinowicz, pana Uścinowicza, ale pani Uścinowicz, z panią Uścinowicz; w liczbie mnogiej bezdyskusyjnie: państwo Uścinowiczowie, państwa Uścinowiczów.
2) Nazwiska męskie zakończone na samogłoskę -a oraz samogłoskę -o, poprzedzone spółgłoską twardą  odmieniają się jak pospolite rzeczowniki rodzaju żeńskiego typu żona. Proszę porównać odmianę nazwisk osób znanych, np. Wojtyła//Wojtyły, Zaręba//Zaręby, Kościuszko//Kościuszki, Moniuszko//Moniuszki. Czy ktoś mógłby te nazwiska pozostawić nieodmienne? Przecież nie.
W liczbie mnogiej nazwiska, o które Pani pyta, przyjmują postać: państwo Wielgowie, państwa Wielgów; państwo Rozparowie, państwa Rozparów; państwo Paćkowie, państwa Paćków
       Nazwiska żeńskie zakończone na -o nie odmieniają się, czyli: pani Wielgo, z panią Wielgo, o pani Wielgo; pani Paćko, z panią Paćko, o pani Paćko.

Minęliśmy Konstancin-Jeziornę

Pytanie: Czy prawidłowa jest odmiana nazwy Konstancin-Jeziorna w zdaniu (również ze strony Ogólnopolskiego Dyktanda): „Minęliśmy Konstancin-Jeziornę”?

Prof. Urszula Sokólska: Tak. Mówimy i piszemy: „Minęliśmy Konstancin-Jeziornę” (nie: Konstancin-Jeziorną). Drugi człon nazwy miejscowej, choć ma strukturę przymiotnikową, odmienia się jak rzeczownik żeński zakończony na -a.

Bruno, Brunona

Pytanie: Zauważyłem tabliczkę z napisem ul. Hugo Kołłątaja. Czy to poprawna forma?

Prof. Urszula Sokólska: Imiona Bruno, Iwo, Hugo w przypadkach zależnych przyjmują formę z dodatkowym elementem tematycznym -on-, czyli:
Dopełniacz – kogo? czego?        Brunona, Iwona, Hugona
Celownik – komu? czemu ?        Brunonowi, Iwonowi, Hugonowi
Biernik – kogo? co?                   Brunona, Iwona, Hugona
Narzędnik – z kim? z czym?      z Brunonem, z Iwonem, z Hugonem
Miejscownik – o kim? o czym?   o Brunonie, o Iwonie, o Hugonie

Odmiana z pominięciem elementu rozszerzającego (np. Bruna, Iwa, Huga), a także pozostawienie tych imion w postaci nieodmiennej (np. ul. Hugo Kołłątaja) należy uznać za błędne.

W Podlaskiem

Pytanie: Proszę o opinię na temat pisowni i odmiany nazwy województwo podlaskie // w województwie podlaskim. W mediach słyszę bardzo często formę w województwie podlaskiem. Nie znajduję uzasadnienia dla takiej formy, a jest ona powszechnie używana, szczególnie w radiu. Proszę o opinię, które z użyć jest poprawne?

Prof. Urszula Sokólska: Podlaskie (zawsze wielką literą) to rzeczownik oznaczający region lub województwo; podlaski (małą literą) to przymiotnik. Różny status obu nazw pociąga za sobą różną ich odmianę. Trudności deklinacyjne dotyczą głównie formy Podlaskie, która przyjmuje wzorzec nie odmiany rzeczownikowej, lecz – przymiotnikowej. W dopełniaczu, celowniku i bierniku ma końcówki właściwe współczesnym przymiotnikom rodzaju nijakiego (-ego, -emu, -e), w narzędniku i miejscowniku zaś zachowuje starą końcówkę -em, dziś już właściwie archaiczną, pojawiającą się też w niektórych typach nazwisk (DanteDantem, KolbeKolbem, LindeLindem)  i w nazwach miejscowych (RucianeRucianem, Zakopane – Zakopanem, Wysokie MazowieckieWysokiem Mazowieckiem). Napiszemy więc: „Puszcza Białowieska leży w Podlaskiem”, ale „Puszcza Białowieska leży województwie podlaskim”. Zasada ta obowiązuje również w innych relacjach tego typu: Lubelskiew Lubelskiem, ale w województwie lubelskim; Pomorskiew Pomorskiem, ale w województwie pomorskim.

kocaeli escort bayan bandirma escort bayan pornolar olgun pornolar instagram begeni hilesi