Artykuły

Bard i bardotka

Pytanie: Jak brzmi żeńska forma rzeczownika bard? Bardotka?

Prof. Urszula Sokólska: Bardotka to rodzaj biustonosza i nie należy tej nazwy używać na oznaczenie kobiety – odpowiednika barda. Rozumiem, że w czasach działaczek feministycznych tendencja do feminizowania wszelkich nazw męskich jest dość powszechna, jednak czasami musimy zachować pod tym względem zdrowy rozsądek i umiar. Bard to ‘celtycki poeta i pieśniarz dworski, często wędrowny, opiewający czyny bohaterów’. Czy w średniowieczu mówiono o dworskich wędrownych pieśniarkach opiewających bohaterskie czyny? Raczej nie. Gdyby było inaczej, już wówczas by wymyślono nazwę żeńską. Nie próbujmy zatem udoskonalać wszystkiego na siłę. Przecież wiele rzeczowników męskich – mimo narastającej dziś mody na feminizowanie choćby nazw zawodów – wciąż nie znajduje sensownych żeńskich odpowiedników, np.: ambasador, docent, marszałek, minister, prezydent.

Poza tym, przeciw formie bardotka, rzekomo dającej się utworzyć od rzeczownika bard, świadczy reguła derywacyjna. W polszczyźnie nie ma formantu -otka, a  nazwy żeńskie od męskich tworzymy najczęściej za pomocą sufiksów: -a (WładysławWładysław+a), -ka(chłopchłop+ka, czytelnikczytelnicz+ka, kotkot+ka, malarzmalar+ka, słuchaczsłuchacz+ka), -anka (posełposł+anka), -ica (diabeł – diabl+ica, kotkoc+ica, lewlw+ica),  -yni (dawcadawcz+yni, gospodarzgospod+yni).

kocaeli escort bayan bandirma escort bayan pornolar olgun pornolar instagram begeni hilesi