Artykuły

Puszczamy wodze fantazji

Pytanie: Mam wątpliwości dotyczące użycia formy rzeczownika wodze w zdaniu: „Studenci nad wizją pracowali cały semestr pod kierunkiem prof. (…), który często pozwalał im na puszczanie wodzów fantazji”?

Prof. Urszula Sokólska: Znacznie lepsza byłaby konstrukcja „Pozwalał im puszczać wodze fantazji”. Skoro jednak autor wypowiedzi dokonał modyfikacji utrwalonego w polszczyźnie frazeologizmu, to powinien też pamiętać, że końcówka -ów występuje wyłącznie w męskiej deklinacji rzeczownikowej. Bezwyjątkowo obejmuje wszystkie męskie rzeczowniki twardotematowe (np.: pan – panów, senator – senatorów, syn – synów,  dom – domów), rzeczowniki zakończone na -mistrz (burmistrz – burmistrzów, harcmistrz – harcmistrzów, rotmistrz – rotmistrzów), wyrazy zakończone na -icz  (działkowicz – działkowiczów, klubowicz – klubowiczów, wycieczkowicz – wycieczkowiczów), a także słowa zakończone na -c (koc – koców, materac – materaców, pajac – pajaców, szewc – szewców). Z nielicznymi wyjątkami końcówkę -ów przyjmują męskie rzeczowniki miękkotematowe (np. przechodzień – przechodniów, uczeń – uczniów, zięć – zięciów, teść – teściów,
konsul – konsulów, król – królów
). Ponieważ forma wodze jest formą l. mn. od żeńskiego rzeczownika wodza, końcówka -ów jest tu niewłaściwa. Norma językowa dopuszcza w takiej sytuacji jedynie postać wodzy (nie zaś: wodzów czy wódz).

kocaeli escort bayan bandirma escort bayan pornolar olgun pornolar instagram begeni hilesi